HISTORIA
Prapoczątki jamniczej rasy miały miejsce w Niemczech, gdzie pierwotnie zamierzano stworzyć jedynie towarzysza do polowania, jednakże krzyżowanie większych psów gończych z krótkonożnymi, dało efekty lepsze od zamierzonych i obecnie jamnik jest najmniejszą, ale i najbardziej wszechstronną rasą psów myśliwskich. Jego budowa fizyczna (wydłużone ciało, krótkie łapy), a także odwaga, ciętość i inteligencja, sprawiają, że obecnie jest postrachem nie tylko borsuków, lisów (za którymi włazi do nor), ale potrafi stawić czoła nawet rannemu dzikowi. Ponadto wiele jego zalet (w tym niewielkie rozmiary i wybitna inteligencja) sprawiło, że stał się psem domowym, rodzinnym, towarzyszem zabaw dzieci i tzw. "psem do bloku".
OGÓLNY WZORZEC JAMNIKA
Wzorzec został ostatecznie ustalony i przyjęty w 1947 roku w Niemczech.
Wygląd ogólny Niski, krótkonożny o silnej, zwartej postaci, dobrze umięśniony. Sylwetka dumna, nieociężała. Ruchy swobodne, miękkie. Proporcje: długość tułowia ma znajdować się w stosunku proporcjonalnym do wysokości w kłębie, czyli około 1 do 1,7-1,8 przy zachowaniu odległości od ziemi około jednej trzeciej wysokości w kłębie. Głowa: Wydłużona, zwężająca się odpowiednio w kierunku kufy. Czoło płasko wysklepione, przechodzące stopniowo w dobrze ukształtowany grzbiet nosa. Łuki brwiowe dobrze zaznaczone. Kufa długa i wąska, oraz jednakowo szeroka, sięgająca aż do oczu (brak tzw. stopu). Szczęki silne, dobrze rozwierające ię. Kły silne, duże, zachodzące na siebie. Fafle gładkie, przylegające, bez fałd.. Oczy: owalne, osadzone z boku głowy, o bacznym, ale przyjacielskim spojrzeniu. Uszy: ruchliwe, osadzone wysoko, łagodnie zaokrąglone, przy czym przednia krawędź przylega ściśle do policzka. Szyja: dość długa, bez podgardla, muskularna, płynnie połączona z kłębem. Linia górna: przechodzi harmonijnie od karku do lekko opadającego zadu, kłąb dobrze zaznaczony. Grzbiet: za wysokim kłębem przechodzi w okolicy piersiowej w linię poziomą lub lekko opadającą do tyłu. Lędźwie: silne i umięśnione Zad: umięśniony, lekko opadający Ogon: osadzony nie za wysoko, ma być noszony na przedłużeniu linii grzbietu, lekko wygięty w końcowej części. Klatka piersiowa: mostek silnie zaznaczony, z dołkami po bokach. Żebra zachodzące daleko do tyłu. Kończyna przednia: dobrze umięśniona, właściwie kątowana, prosto ustawione nogi. Kończyna tylna: bardzo dobrze umięśniona, ustawienie nóg równoległe.
ODMIANY WYSTĘPUJĄCE W OBRĘBIE RASY:
Jamnik gładkowłosy (zwany też krótkowłosym): odmiana najbardziej popularna i najstarsza. Występuje w umaszczeniu czarnym , brązowym, czekoladowym, rudym...Nie wymagają specjalnej pielęgnacji sierści.
Jamnik długowłosy: powstał w wyniku krzyżówek z płochaczami i innymi rasami długowłosymi. Jest elegancki i reprezentacyjny, ale jego sierść wymaga stałej pielęgnacji (np. dokładnego rozczesywania). Jamnik szorstkowłosy: najmłodsza odmiana, uzyskana z krzyżówek z terierami, którym zawdzięcza ciętość i bojowość. Charakteryzuje się twardym, szorstkim włosem, ma krzaczaste brwi i brodę. Należy go codziennie czesać, chyba że jest bezpośrednio po trymowaniu (trymowanie to fachowe bezbolesne usuwanie martwego włosa).
W obrębie tych trzech odmian istnieją 3 rodzaje wielkości: standard (do 10 kilo wagi), miniatura (do 5 kilo), jamnik króliczy (poniżej 5 kilo). Daje to w sumie aż dziewięć (!) różnych odmian, które na wystawach rozpatrywane i oceniane są oddzielnie. Najwięcej pierwotnych cech zachowały jamniki standardowe (duże). Ponadto jamniki mogą być wystawiane w kategorii zwyczajnej lub użytkowej (psy pracujące z myśliwymi). FCI IV.
ŻYWIENIE, OPIEKA, CHOROBY:
Jamniki na ogół nie wymagają specjalnych norm żywieniowych, trzeba jednak pamiętać, że w okresie wzrostu (nawet do półtora roku) dobrze jest samemu przygotowywać naszemu pupilowi odpowiednio zbilansowane pożywienie, składające się w jednej trzeciej z mięsa wołowego lub drobiu, jednej trzeciej z ryżu lub kaszy i jednej trzeciej z rozmaitych warzyw (nie strączkowych). Potem jamnik odżywia się podobnie, jak to jest powszechnie zalecane (rano i późnym popołudniem). Warto do karmy dodawać fosforan wapnia (wzmacnia układ kostny). Uwaga na słodycze - jamniki często mają skłonności do tycia, a gruby jamnik - to nieszczęśliwy jamnik. Na ogół jest to rasa ciesząca sie dobrym zdrowiem, ale z racji wydłużonego tułowia zdarzają się urazy i dyskopatia części lędźwiowej kręgosłupa. Można temu skutecznie zapobiec nie pozwalając psu do ósmego (!) miesiąca życia chodzić po schodach (zwłaszcza w dół) i wzmacniając jego kręgosłup biegami i skokami (np. przy aportowaniu piłki lub przez pływanie). Jamniki są rasą długowieczną, dożywają nawet 18 lat (średnio ok. 14-15 lat). Jamnikowi wystarczą cztery spacery dziennie (jeden dłuższy, by mógł się wybiegać). Młode jamniki często "zjadają" swoje posłanie, tapety ze ścian i linoleum. Zresztą nie warto im kupować pięknego legowiska, bo i tak postawią na swoim i prędzej czy później wejdą do łóżka domowników.
TEMPERAMENT i CHARAKTER:
Jamnik to psi indywidualista. Jest bardzo żywiołowy i inteligentny – rozumie wszystko (no, prawie wszystko), co się do niego mówi. Ma przy tym duże poczucie własnej wartości i jest bardzo uparty. Lubi (lub przynajmniej toleruje) znane sobie psy, ale jako terytorialista, dość często atakuje obce (duże!) psy, szczególnie gdy jest na smyczy. Choć kocha dzieci i uwielbia się z nimi bawić, nie będzie ich słuchał. Jamnik wybiera sobie pana/panią i tylko jego będzie darzył bezwzględną miłością, co czasem prowadzi do wybuchu scen zazdrości o innych członków rodziny. Jamniki (szczególnie szorstkowłose) chcą grać pierwsze skrzypce w rodzinie, ale obłaskawić je można za pomocą smakołyków, bo są bardzo przekupne. Tresura, w typowym tego słowa znaczeniu, jest raczej uciążliwa i efekty na tym polu notują tylko wybitni specjaliści. Natomiast psa niepracującego (rodzinnego) można ułożyć stosując system MARSZ (Miłość, Akceptacja, Rozmowa, Smakołyki, Zabawa). Jamnik kocha ruch na świeżym powietrzu, na ogół świetnie pływa i aportuje ogromne patyki. Na wycieczce do lasu może jednak nagle "zniknąć" na kilka godzin w pogoni za zwierzyną , więc wobec tak silnego popędu łowieckiego, zalecane jest ograniczone zaufanie.
Wszystkie te cechy tworzą uroczą psią mieszaninę wybuchową i powodują, że jamnik nie jest niestety "psem dla każdego".
