Wizyta pierwsza. Wchodzimy do jasnego, ciasnego pokoiku. W pierwszej chwili mam wrażenie, że to pomyłka. Miała tu mieszkać rodzina „w potrzebie”, a ja widzę jeden tapczan (drugi, zawalony materacami i szmatami, uszedł mojej uwagi), niski stolik, na którym leżą karty, i grający na cały regulator telewizor. Za ścianką zaaranżowaną ze starej szafy coś „na kształt kuchni”, a przy telewizorze chudy mężczyzna w sile wieku zajadający śledzie. Pomieszczenie jest tak ciasne, że ja z koleżanką zajmujemy całe wolne miejsce. I tu ma mieszkać rodzina? Gospodarz serdecznie nas przyjmuje, tłumacząc, że córki wyszły z „domu”.
Okazuje się, że mieszkają tutaj w piątkę - cztery nastolatki i on. Dziewczyny rzeczywiście za chwilę wpadają, ale widząc gości, wycofują się na dwór. Zostaje z nami najmłodsza, jedenastoletnia Madzia. Z uśmiechem odpowiada, co by się przydało do szkoły i jaki ma numer buta. Zapisujemy to skrzętnie, choć na zapisanie wszystkich „potrzeb” zabrakłoby nam z całą pewnością papieru. Wysłuchujemy opowieści o chorobie i śmierci matki, o problemach dziewczynek. W końcu trzeba się zbierać, bo mamy następne adresy do sprawdzenia. Nic nie możemy obiecać, a jednak pożegnanie takie serdeczne.
Wizyta druga. Młoda kobieta z prawie rocznym chłopczykiem na ręku zaprasza nas do stołu. Towarzyszy nam dwójka większych - około 10-letnich dzieciaków: chłopiec i dziewczynka. W tym domu można odetchnąć, choć jest tak skromnie. Oczywiście bez kuchni i łazienki, ale też czysto, bez grzyba na ścianach, zapachu tęchnącej podłogi, stosu brudnych materacy. Dzieci mają nawet biurko, przy którym odrabiają lekcje. Uczą się dobrze, są bardzo ciekawe i zadowolone. Tutaj porcja nadziei jest zdecydowanie obfitsza, choć bieda piszczy z każdego skrajnie skromnego sprzętu, ze zmęczonej i wychudzonej twarzy matki. Brakuje ojca, który wieczorami dorabia w magazynie. Nie czekamy na niego, kompletujemy notatki i wychodzimy.
Zderzenie z prawdziwym obliczem biedy, a tej nie brakuje przecież nigdzie, bywa często przeżyciem, którego chce się uniknąć. Lepiej zapomnieć, bo przecież nie sposób zaradzić wszystkiemu, a litość traktujemy jako uczucie niskie, niegodne człowieka. Wygodnie jest pamiętać o biedzie tylko przed świętami czy podczas ogólnopolskich akcji humanitarnych. Chętnie poświęcamy jednak trochę pieniędzy, żeby tylko mieć „czyste sumienie” i prawo do odwracania wzroku.
Znowu więc idą święta, a przed nimi różne formy pomocy potrzebującym nabierają szczególnego wigoru. Często zastanawiam się, czy rację mają ci, którzy tym rozdmuchanym medialnie akcjom przypisują nadmierny pokaz i brak autentyzmu, twierdząc, że niewiele może zmienić jednorazowo zebrana żywność, ubrania czy pieniądze, a pomoc powinna przemieniać życie potrzebującego człowieka. Wówczas paczka makaronu naprawdę nie wystarcza, co najwyżej poprawi nam samopoczucie i uspokoi rozbudzone sumienie. Kościół naucza, że chrześcijanin to ktoś odpowiedzialny za każdego człowieka. To prawda, że nie sposób uratować całego świata. Może jednak warto chociaż spróbować?
Wizyta pierwsza. Wchodzimy do jasnego, ciasnego pokoiku. W pierwszej chwili mam wrażenie, że to pomyłka. Miała tu mieszkać rodzina „w potrzebie”, a ja widzę jeden tapczan (drugi, zawalony materacami i szmatami, uszedł mojej uwagi), niski stolik, na którym leżą karty, i grający na cały regulator telewizor. Za ścianką zaaranżowaną ze starej szafy coś „na kształt kuchni”, a przy telewizorze chudy mężczyzna w sile wieku zajadający śledzie. Pomieszczenie jest tak ciasne, że ja z koleżanką zajmujemy całe wolne miejsce. I tu ma mieszkać rodzina? Gospodarz serdecznie nas przyjmuje, tłumacząc, że córki wyszły z „domu”. 
